YORUM: Parlamento Bir Komedi Şovuna Benzemeye Başladığında (video)

 

YORUM: Parlamento Bir Komedi Şovuna Benzemeye Başladığında

Siyaset bir spor salonu değildir. Millet Meclisine geçmişteki zaferlerin alkışlarıyla değil, söylenen her sözün sorumluluğunu taşımaya hazır olarak girilir. İşte tam bu noktada Milletvekili Vladimir Nikolov ile ilgili sorun baş göstermektedir.

Kimse onun spor kariyerini inkâr edemez. Bir voleybolcu olarak Bulgaristan’a büyük gururlar yaşatmıştır. Ancak sportif başarılara duyulan saygı, siyasi yeteneğe yönelik otomatik bir güven anlamına gelmez.

Son haftalarda Nikolov’un adı yasama girişimleri veya siyasi fikirleriyle değil, şaşkınlık ve alay konusu olan bir dizi kamusal açıklamasıyla gündeme geldi. Sosyal medyada, birçok kişi tarafından dil sürçmesi (lapsus) olarak nitelendirilen konuşmaları hızla yayılıyor ve bunlardan bazıları ulusal düzeyde bir tartışmanın fitilini ateşlemiş durumda.

Milletvekilinin Halk Meclisi (Meclis) internet sitesindeki profilinde yer alan bilgiler ise kafa karışıklığını daha da artırdı. Kısa bir süreliğine mesleği "gazeteci" olarak gösterildi, ardından bu ibare "öğretmen/akademisyen" olarak değiştirildi. Daha sonra parlamento idaresi ve siyasi yol arkadaşları durumu teknik bir hata olarak açıkladılar. Şu anda resmi profilinde "öğretmen/akademisyen" yazıyor.

Ancak buradaki mesele, bir memurun yanlış tuşa basıp basmadığı değildir. Mesele, milyonlarca Bulgaristan vatandaşı için yasalar çıkaran bir kurumun, bir parlamento grubu başkan vekilinin biyografisi etrafında bu tür basit ve amatörce anlaşmazlıklara nasıl izin verdiğidir. Eğer toplum, bir milletvekilinin gerçek mesleğinin ne olduğundan bile emin olamıyorsa, aldığı kararların kalitesinden nasıl emin olabilir?

Daha da endişe verici olan şey ise şudur: Kanun tasarılarını, reformları ve gerçek sorunların çözümlerini konuşmak yerine, kamuoyunun dikkati sürekli yeni bir pota (gafa) yönlendiriliyor. Bu sadece bir milletvekilinin sorunu değildir. Bu, uzmanlığın yerini popülariteye, siyasi içeriğin yerini ise televizyon tanınırlığına bırakan siyasi sistemin genel bir sorunudur.

Seçmenler, meclise 240 kişiyi gazeteci mi, öğretmen mi yoksa antrenör mü olduklarını merak etmek için göndermedi. Onları yasa yapmak, hükümeti denetlemek ve kamusal çıkarı savunmak için oraya gönderdi.

Bir halk temsilcisi, yaptığı işlerden ziyade kırdığı potlarla tanınmaya başladığında, bu durum kişisel bir sorun olmaktan çıkar; devlet düzeyinde bir soruna dönüşür.

Bu metin bir yorum yazısıdır ve yazarın kişisel görüşlerini yansıtmaktadır.